คุณยังจำตุ๊กตาในวัยเด็กของคุณได้ไหม?
ตัวที่คุณรักและผูกพันธ์มันมากเหลือเกิน
เหมือนเพื่อน เหมือนพี่ เหมือนน้อง
หรืออาจจะยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ำ
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
อุอุ แปลกใจมั้ยที่วันนี้แวนขึ้นเอ็นทรีย์แบบนี้?
(ปกติมีแต่เรื่องติ๊งต๊องส์ไร้สาระ)
เหตุเกิดจากเมื่อ 2-3 วันก่อน แม่ของแวนได้ขอให้แวนค้นตุ๊กตาเก่าๆ
ที่อยู่ในถังกระดาษใบสีเขียวเบ้อเริ่มเทิ่ม ในห้องแต่งตัว (เพราะไม่มีที่เก็บ)
จะเอาไปให้ลูกๆ ของเพื่อนแม่ ที่ทำงาน ที่ยังเด็กมากๆ
ทำให้แวนนึกขึ้นมาได้ว่า "เรายังมีตุ๊กตาพวกนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย?"
...มันเหมือนกลับไปพบกับอดีตตัวเองเมื่อเรายังเด็ก...
ตุ๊กตาเหล่านั้น...มันเต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ มากมายของวันเก่าๆ
ทั้งตุ๊กตาตัวเน่าๆ ตาหลุดไปข้างนึงแล้ว
ที่คุณยังเด็ก คุณกอดมันทุกวัน ไม่กอดนอนไม่หลับเลย
ทั้งตุ๊กตาตัวใหญ่ยักษ์ของขวัญวันเกิดที่พ่อแม่ของคุณซื้อให้เป็นของขวัญโอกาสพิเศษ
ซึ่งตอนนี้อาจจะเป็นเพียงตัวแทนของพวกเขาให้เราไว้ดูต่างหน้า
หรือแม้แต่...ตุ๊กตาราคาแพงเวอร์ไปนิด ที่แฟนคุณให้
ที่เอาไว้ดูแก้คิดถึง ตอนยังไม่ถึงเวลาเดิม ที่เค้าจะโทรศัพท์หาคุณ
..หรือเอาให้ตุ๊ยท้อง จับขามันเหวี่ยงฟาดกับหัวเตียง นุ่นทะลัก
เวลาที่คุณทะเลาะกับเขา (โหดจริงว่ะ)
ตอนที่คุณจะทิ้งมันลงถัง..คุณคิดหนักมั้ย?
ก็ทั้งๆ ที่มันเน่าขนาดนั้น ไม่มีที่เก็บแล้ว และไม่อยากเห็นหน้ามันเหมือนคนที่ให้
แต่เมื่อถึงตอนจะทิ้ง จะไม่ได้เห็นหน้ามันอีกแล้วนะ
...มันช่างยากเหลือเกิน...
ยิ่งถ้าเป็นตุ๊กตาที่ตอนเด็กๆ เรารักมากสุดๆ
..เน่าๆ ตาหลุด ตัวนั้นนั่นแหละ
เคยแม้แต่คิดว่ามันมีชีวิตจิตใจ พากย์เสียงมันว่ามันพูดได้
ตั้งชื่อมันว่า น้อง นั่น น้อง นี่
เราทิ้งมันไป
"ถ้ามันมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?"
มันจะเสียใจมั้ย..ที่ถูกเราทิ้ง
เฮ้อ..
ตุ๊กตาของแวน บางตัว อายุเท่าๆ กับแวนนี่เลย
เคยขึ้นเครื่องบินกับแวนแล้วด้วยซ้ำ
..ขณะที่น้องแวนไม่เคยขึ้นเลยซักครั้ง
(น้องมันยังเล็กมากตอนนั้น)
ทุกวันนี้มันก็ยังอยู่กับแวน
มันเป็นตุ๊กตาหนอนตัวยาวๆ สีสายรุ้ง
มันตาหลุด (จริงๆ) ขาพร้อยที่ใส่รองเท้าของมัน ขาดไปหนึ่งข้าง
ก็ยังทิ้งมันไม่ลงซักที
และอีกมากมาย ที่มันน่ารัก และเติมไปด้วยความทรงจำดีๆ
..มากเกินกว่าที่จะทำให้มันเสียใจทิ้งมันไปได้
คุณยังจำตุ๊กตาในวัยเด็กของคุณได้ไหม?
เล่าให้ฟังบ้างนะ 
# # # # # # # # # # # # # # #
เอาล่ะ ... มาสู่โหมดไร้สาระของเราเหมือนเดิม
(เด๋วท่านผู้อ่านจะรู้สึกว่า เอ๋..เราเข้าบล็อกผิดป่ะเนี่ย?)
ตอนนี้แวนย้ายห้องนอนแล้วล่ะเพื่อนๆ!!
5555+ ให้ความรู้สึกเหมือนย้ายบ้านดีๆ นี่เอง
บ้านของแวนเป็นแบบตึกแถวไง 4 ชั้นแน่ะ
ถือว่า "กว้างโคตรๆ" แล้ว สำหรับคนเมือง
เหตุก็เกิดจากที่ขึ้นไปค้นตุ๊กตา(เพิ่มเติม)ให้แม่นั่นแหละ
ขึ้นไปแล้ว เออ...น่าขึ้นมาอยู่มากๆ เลยนะเนี่ย...
ตอนแรก แวนอยู่ชั้น 3 กับน้องกี้สุดรัก
แล้วเคยมีเพื่อนคนนึง เมื่อครั้งเป็นอาคันตุกะมาเที่ยวบ้านแวน
แซวแวนว่า
"สงสัยพ่อแม่แวนรักแวนกะกี้(น้องชาย)ไม่เท่ากันแน่เลย ดูขนาดห้องเด่ะ!"
ห้องกี้ใหญ่กว่าห้องแวนเกือบเท่าตัว
แต่ตอนนี้ ... 555+
"ชั้น 4 ทั้งชั้นเป็นของแวนเพียงคนเดียว!!"
แบบก้าวเท้าขึ้นไปชั้น 4 ก็เป็นเขตห้องแวนเลย!
แต่ตอนแรก..แวนรู้สึกกลัวนิดหน่อย...
คือมองออกนอกหน้าต่างไป...ศาลพระภูมิเลย!
ตายล่ะหว่า!!!
ต่อไปนี้...ตรูจะแก้ผ้าเดินไปรอบห้องไม่ได้แล้วอ่ะดิ๊!!
(ก็มันห้องกรูอ่ะ!)
แวนเป็นคนไม่เชื่อเรื่องผีเท่าไหร่อ่ะนะ
แต่ของแบบนี้..มันไม่แน่หรอก...
เบสท์เคยพูดให้เสียววาบๆ ว่า
"แวน ปกติตึกแถวข้างบน เค้าไม่ค่อยขึ้นไปอยู่กันหรอกนะ เค้าให้พวก(พูดยังไงวะ จำไม่ได้แล้ว) แบบ..พวกนั้นเค้าอยู่กันอ่ะ" ประมาณนี้แหละ
แวนเครียดเลยดิ่...ตรูนอนคนเดียวนะเฟร้ย!!
แต่พอเอาไปเล่าให้ปุ้ม จี แป้ง ฟัง
จีพูดได้โดนมากเลย
บอก(ประมาณ)ว่า "ไม่เห็นเป็นไรเลย {บลาๆๆ จำไม่ได้ --"} ถ้าจะเจออ่ะนะ ต่อให้ไม่ขึ้นไปข้างบนก็เจออยู่ดีอ่ะแหละ"
เออ...จริงเนอะ
ปุ้มก็ออกแนวหนับหนุนที่จีพูด
(แป้ง แต่ถ้าแป้งฟังอยู่คนเดียวในตอนนั้น แวนว่าแวนได้นอนข้างล่างเหมือนเดิมแน่เลย -"-)
ตอนนี้ แวนก็เลยได้นอนชั้น 4 สมใจอยาก อิอิ
แต่นอนชั้น 4 ...คือ "นอน" จริงๆ นะ
โต๊ะเต๊อะอะไรยังอยู่ข้างล่างอยู่เลย ไม่มีปัญญาขนไปได้หมด
(ทำความสะอาดตั้งแต่ประมาณ 10 โมงเช้า ถึงเกือบ 6 โมงเย็น...โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ)
คือถ้าจะอ่านหนังสือ ทำการบ้าน ต้องนั่งทำกับโต๊ะข้างล่าง
แต่ถ้าเกิดเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้า (=สันหลังยาว)
ต้องขึ้นไปทำ + ไปอ่าน ข้างบน คิดดู
ในห้องใหม่ มีตู้หนังสือเบ้อเริ้มเทิ่ม กับหนังสือนิดหน่อย(เพราะยังขนขึ้นไปไม่หมด)
กับฟูกนอน(ไม่มีเตียงด้วยนะ!) แค่นั้นจริงๆ
ดูแล้วเหมือนกับ บ้านที่โดนยึดของเลยง่ะ!
เอาเต๊อะ...นี่มันแค่จุดเริ่มต้น
..โปรดติดตามอ่านกันตอนต่อไปนะเคอะ!
แวนคงจะยังเอามาโม้ให้ฟังอีกหลายเอ็นทรีย์...
(ความหมายตามพจนานุกรม ราชบัณฑิตยสถาน ได้ให้ความหมายอาการแบบนี้ว่า "เห่อ")
อุอุ
# # # # # # # # # # # # # # #
เอ็นทรีย์นี้ไม่แปลเพลงนะ หรือถ้าจะแปล เอาไว้ทีหลังละกัน
ด้วยเหตุผล(มัก)ง่าย คือ ขี้เกียจอ่ะ
ไว้โอกาสหน้า เกิดครึ้มอกครึ้มใจ
จะย้อนกลับมาแปล เหอๆ
