# C 0 M E - I N T 0 - M Y - W 0 R L D ! #

เฮ้อ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าตัวเอง ม.6 แล้วเหรอเนี่ย??
ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กกะโปโล ดูการ์ตูนต๊องส์ๆ (เจปัง สูตรดังเขย่าโลก 555+)
เล่นเกมส์เพลย์สเตชั่นอยู่เลย... - -"
พอเปิดเทอมมานั่นล่ะ ถึงได้เตือนตัวเองว่า
"เฮ้ย นี่เรา ม.6 แล้วนะ!"
เป็นพี่ใหญ่ (เด็กโข่ง) ที่สุดในโรงเรียนแล้ว
และที่สำคัญ...
เรากำลังก้าวลงสู่สนามรบที่ผู้ใหญ่เขาตั้งชื่อเอาไว้ว่า
"การสอบ Admission"
ไม่มีใครเป็นพวกใคร ทุกคนต้องสู้กัน..ยิบตา
แสนกว่าคน แสนกว่าฝ่าย
ต่างงัดกลเม็ดเด็ดพรายทุกอย่างเท่าที่พอจะนึกออกเพื่อมาฟาดฟันกับข้อสอบ
...และก็เพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน ทั่วประเทศ
ราวกับจะเป็นสงครามตัดสินชีวิตของพวกเราทั้งหมดก็ไม่ปาน
ซึ่งก็อาจจะใช่ .. และไม่ใช่

...............................

ตอนที่แวนไปเรียนพิเศษที่ สถาบัน "ดาวองก์"
เห็นแล้วแบบว่ากลืนน้ำลายเอื๊อกเลยล่ะ
นี่อ่ะเหรอ?...ที่เค้าเรียกว่า สถาบันเรียนพิเศษ
(แบบว่า ไม่เคยเรียนพิเศษกับสถาบันกวดวิชามาก่อน -*-)
นั่งอยู่ในห้องแคบๆ เท่าแมวดิ้นตาย
นักเรียนก็ยังจะมานั่งอุดอู้กันอยู่ได้
ไปนั่งให้ทีวีสอน .. อย่างที่ผู้ใหญ่บางคนค่อนว่า
จะถามอะไรก็ไม่ได้ โต้ตอบอะไรกันก็ไม่ได้
แถมยังเป็นวีดีโอที่อัดมาตั้งแต่ศักราชไหนอีกก็ไม่รู้
.. หุหุ ..
แต่ไม่รู้สินะ แวนไปเรียนแล้ว ก็ไม่ได้ว่ามันย่ำแย่อะไรขนาดนั้น
แต่ยอมรับว่า พวกอาจารย์โรงเรียนกวดวิชานี้ก็เก่งสมราคาหลายพันต่อคอร์สหนึ่งนี่ทีเดียว
(หุหุ ในบัญชีของสถาบันกวดวิชาเหล่านี้มีเงินเป็นร้อยล้านนะเออ! << ไปรู้มาจากไหนไม่รู้แหละ แต่เคยได้ยิน)
เพราะด้วยความที่ จะยกมือถามทีวีก็ไม่ได้ ขอให้พูดใหม่อีกรอบก็ไม่ได้ ..
ใครพลาดเม็ดไหนส่วนไหน ก็พลาดไปเลย
เพราะฉะนั้น ก็ต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจดู
เพราะด้วยความที่ค่าคอร์สคอร์สหนึ่ง เรียนสัปดาห์ละ 8 ชั่วโมง นี้
แต่กลับแพงกว่าค่าเทอม (โรงเรียนรัฐบาล) ทั้งเทอม ที่เรียนสัปดาห์ละ 40 ชั่วโมง กว่าด้วย
เกือบ 2 เท่า ..
แล้วจะให้ไปนั่งตากแอร์ คิดถึงแฟนเฉยๆ ได้ยังไง (<<เปล่ามี แค่เปรียบเทียบ)
โอย ... แอร์แพงไปหน่อยมั้ง ... -"-

...........................................

ผู้ใหญ่ .. มองสถาบันกวดวิชาพวกนี้ 2 แบบ ..เท่าที่เห็น
คือ 1. "เรียนทำม้ายยยยยยยย??? แพงก็แพง
ไปเรียนกับทีวีเนี่ยนะ? ซักถามอะไรก็ไม่ได้ (..น่าน เอาอีกละ)
ถ้าเราตั้งใจเรียนในห้อง ตั้งใจอ่านหนังสือ
ก็ไม่เห็นต้องง้อสถาบันกวดวิชาพวกนี้เลย!"
ซึ่งเท่าที่ถามจากเพื่อนๆ ที่เก่งๆ ของแวนหลายคน เป็นงี้นะ
เหอะๆ แบบประมาณว่า เรียนอะไรนักหนา ลงมัน(ส์)ทุกคอร์สงาย...
อีกแบบนึงก็คือ "อยากเรียนอะไรก็เรียน เท่าไหร่มาบอกพ่อ/บอกแม่ แล้วกัน"
ส่วนใหญ่ข้อ 2 นี้ เป็นพวกบ้านรวยๆ นิดนึงอ่ะนะ
เคสของพ่อแวนคล้ายๆ แบบที่ 2 นี่แหละ
ทั้งๆ ที่ไม่ได้รวยอะไรเลยนะ
แถมยังอาการหนักกว่าประโยคตัวอย่างนี่อีก
คือ อย่างที่บอก แวนไม่เคยไปเรียนกับสถาบันพวกนี้มาก่อนช่ายม้า..
แต่พ่อแวนเนี่ย อยากให้เรียนเหลือเกิ๊นนนนนน ..
แวนไม่ใช่เด็กสมองทึบอะไรนะ ที่โรงเรียน เกรดใช้ได้ทีเดียว
แต่พ่อ .. ไม่รู้สิ เหมือนตามแฟชั่นหน่อยๆ
..อย่างที่รู้ว่า ตอนนี้ สถาบันพวกนี้ มันบูมมาก
เห็นลูกๆ ใครก็ไปเรียนทั้งนั้น
พ่อก็เลยมาลงที่แวนว่า เดี๋ยวพ่อจะให้เรียนพิเศษนะๆ
เมื่อก่อน มันคือคำขู่ที่น่ากลัวมากสำหรับแวน
แวนชอบมีเวลาว่างๆ อยู่กับบ้านมากกว่าออกไปเตร่ข้างนอก ..
นั่งเขียนนิยาย วาดรูป ฟังเพลง เล่นคอม ฯลฯ
ก็ไม่ค่อยมีสาระอะไรหรอก ..ยอมรับ
แต่นึกออกมั้ย อาทิตย์นี้แวนก็เรียนมาตั้ง 40 กว่าชั่วโมงแล้วนะ!
เสาร์-อาทิตย์ เป็นเหมือนโอเอซิสกลางทะเลทราย
"โอย...เมื่อไหร่จะวันเสาร์ซักทีว้า...(แสดดดดดด)"
ต้องการเวลาพักผ่อนบ้าง
แต่ตอนนี้ มันเปลี่ยนไปแล้ว
แวนไปเรียนพิเศษด้วยความสมัครใจ
อยากไปด้วยซ้ำ
เพราะนอกจากจะมีเพื่อนสนิท (แป้ง, มะนาว) ไปเรียนด้วย
แวนยังคิดว่า "เฮ้ย..นี่ไม่ใช่เวลาจะมานั่งเขียนนิยายเฉยๆ อยู่กับบ้านแล้วนะ!"
ถึงเวลาที่ต้องตั้งใจจริงๆ แล้ว กับการเรียน การอ่านหนังสือ
ถ้าอยากเป็นหนึ่งในไม่ถึงครึ่งจากเกือบสองแสน ที่เอนท์ฯ ติด
และหนึ่งใน .. จำนวนที่น้อยกว่านั้นมาก ที่จะเอนท์ฯ ได้คณะดังใจ
ถึงในสนามรบนี้ จะไม่มีใครที่ต้องตายจริงๆ แต่มันก็เปลี่ยนชีวิตเราได้
..และนั่นคืออีกเหตุผลหนึ่งที่พ่ออยาก..แกมบังคับ ให้แวนเรียนพิเศษ
(เพื่อนๆ แวนอิจฉาแวนกันจะตาย...พวกนั้นอยากเรียนใจจะขาด ไม่ได้เรียน -*-)
แวนเคยตั้งแง่กับการเรียนพิเศษ อย่างที่รู้ ..
แต่ตอนนี้ ไม่เหมือนเดิมแล้ว
แม้คิดว่า ถึงตัวเองไม่เรียน ก็ยังจะพอถูพอไถเอ็นท์ฯ ติดกับเค้าบ้างแหละ
(แต่กะหลั่วรึเปล่าไม่รู้นะ...)
แต่ถ้าไม่มีอะไรดีๆ ในชีวิต ที่ได้มาง่ายๆ โดยไม่พยายาม
แบบนอนมาน่ะ โอ๊ย..ยาก!
แวนไม่กล้าอวดดีที่จะประมาทอีกแล้ว
อีกอย่าง แวนเป็นคนที่ ค่อนข้างจะขี้เกียจ
เพราะฉะนั้น ถ้าไม่สามารถบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือเองได้
ก็ให้สถาบันกวดวิชาบังคับเราดีกว่า
แวนไม่อยากเป็นหนึ่งในคนที่เรียกว่า "ตกม้าตาย"
มันคงเป็นตอนจบของละครที่..ทุเรศมาก
ไม่อยากให้ใครที่ตั้งความหวังไว้กับเรา ต้องผิดหวัง
แวนไม่ชอบทำให้ใครผิดหวัง
ที่สำคัญ คือตัวเอง
คนอื่นจะผิดหวังกับเรายังไง ก็ไม่สำคัญเท่า ตัวเองทำตัวเองผิดหวัง
เราควรจะทำได้ดีกว่านี้ แต่ไม่ทำ ไม่ใช่เพราะทำไม่ได้
แวนไม่อยากให้เหตุการณ์นั้น เกิดขึ้น
อยากให้เพื่อนๆ มองที่เราแล้ว
"แวน! เอ็นท์ฯ ติดคณะนั้นด้วยเหรอ? เก่งจัง"
อยากให้แม่ยืดกับคนที่ทำงานทุกคนได้ว่า
"ลูกฉันเอ็นท์ฯ ติดคณะนั้นด้วยล่ะ!"
พร้อมยิ้มกับทุกคนอย่างภูมิใจ
อนาคตที่ดี มันไม่ใช่สิ่งที่ซื้อหาที่ตลาดนัดได้
จะทำยังไงได้ล่ะ ..นอกจาก
"พยายาม"

# # # # # # # # # # # # # # #

ในที่สุด ก็ได้ลงเพลงของอีกหนึ่งวงโปรดของแวนวงนี้

 ขอตัวซ่อมคำแปลก่อนนะ -*-